ابن طاووس ، اللّهوف ، / 160 - 161 - عنه : المجلسي ، البحار ، 45 / 115 - 116 ؛ البحراني ، العوالم ، 17 / 383 ؛ الدّربندي ، أسرار الشّهادة ، / 475 ؛ القمي ، نفس المهموم ، / 407 ؛ المازندراني ، معالي السّبطين ، 2 / 112 ؛ الزّنجاني ، وسيلة الدّارين ، / 365 ؛ مثله محمّد بن أبي طالب ، تسلية المجالس ، 2 / 362 - 364 ثمّ قال : ثمّ ساروا بهم من كربلاء حتّى دخلوا الكوفة ، فأكرمهم ابن زياد ، وأجرى عليهم النّفقات ، والكساويّ وغيرها ، [ قال : ودخلت زينب ابنة فاطمة في أرذل ثيابها ، قد تنكّرت ، وحفّت بها إماؤها ، فلمّا دخلت على عبيد اللّه بن زياد قال : من هذه ؟ فلم تكلّمه ، فقال بعض إمائها : هذه زينب بنت فاطمة . فقال : الحمد للّه الّذي فضحكم ، وقتلكم ، وكذّب أحدوثتكم . فقالت : بل الحمد للّه الّذي أكرمنا بمحمّد ، وطهّرنا تطهيرا ، لا كما تقول ، وإنّما يفتضح الفاسق ، ويكذّب الفاجر . قال : كيف رأيت صنع اللّه بأهل بيتكم ؟ فقالت : كتب عليهم القتل ، فبرزوا إلى مضاجعهم ،

--> - وكان يقبّله ويمصّ شفّتيه ويحمله وأخاه على ظهره ، فاستعدّ غدا للجواب » ] . زينب دختر علي عليه السّلام به‌طور ناشناس گوشه‌اى بنشست . ابن زياد پرسيد : « اين زن كيست ؟ » گفته شد : « زينب دختر علي عليه السّلام است . » ابن زياد روى به زينب كرد وگفت : « سپاس خداوندى را كه شما را رسوا كرد ودروغ شما را در گفتارتان نماياند . » زينب فرمود : « فقط فاسق رسوا مىشود وبدكار دروغ مىگويد وأو ديگرى است ، نه ما . » ابن زياد گفت : « ديدى خدا با برادر وخاندانت چه كرد ؟ » فرمود : « به جز خوبى نديدم . اينان افرادى بودند كه خداوند سرنوشت‌شان را شهادت تعيين كرده بود . لذا آنان نيز به خوابگاه‌هاى ابدى خود رفتند وبه همين زودى خداوند ، ميان تو وآنان جمع كند تا تو را به محاكمه كشند . بنگر تا در آن محاكمه پيروزى كه را خواهد بود ؟ مادرت به عزايت بنشيند اى پسر مرجانه ! » راوي گفت : ابن زياد خشمگين شد ؛ آن‌چنان‌كه گويى تصميم به كشتن زينب گرفت . عمرو بن حريث به ابن زياد گفت : « اين ، زنى بيش نيست وزن را نبايد به گفتارش مؤاخذه كرد . » ابن زياد به زينب گفت : « از حسين گردنكشت واز افرادى كه فأميل تو بودند واز مقررات سرپيچى مىكردند ، خداوند دل مرا شفا داد . » زينب فرمود : « به جان خودم قسم كه تو بزرگ فأميل مرا كشتى وشاخه‌هاى مرا بريدى وريشهء مرا كندى . اگر شفاى دل تو در اين است ، باشد . » ابن زياد گفت : « اين زن چه با قافيه سخن مىگويد وبه جان خودم كه پدرش نيز شاعرى بود قافيه‌پرداز . » زينب فرمود : « اى پسر زياد ! زن را با قافيه‌پردازى چه كار ؟ » فهرى ، ترجمه لهوف ، / 160 - 161